วันอังคารที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2550

เพือนกัน



กระดาษบางพบเจอใต้ลิ้นชัก


เป็นคำรักจากเพื่อนวันสดใส


แต่วันนี้เป็นวันที่ฟ้าไกล


ไม่มีใครจะลืมคำรักจากเพื่อนเกลอ








เคยกอดคอร่วมกันเฮฮา


เคยร่วมกันเกาะกลุ่มน้ำตาไหล


เคยทำอะไรต่อมิอะไร


ทำให้ความเป็นเพื่อนมีค่ากว่า.... ที่ผ่านมา


ถึงโลกจะพัง
กะละมังจะยุบ
มิตรภาพอันแสนสุข
จะไม่ยุบเหมือนกะละมัง


อีกไม่นานก็คงจะเรียนจบ
คงไม่ได้พบกันอีกนาน
คืนวันที่ผันผ่าน
เนิ่นนาน....จดจำไว้
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และร้องไห้
จะยังอยู่ในใจเพื่อนเหมือนเดิม
เมื่อไหร่ที่เราพบกัน
ความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อน
ยังเหมือนเดิม...

วันอังคารที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550

เพื่อน และมิตรภาพ


เพื่อนช่วยเพื่อน ตลอดไป ได้เสมอ
เพื่อนจะเผลอ เพื่อนจะพลาด ซักแค่ไหน
ความเป็นมิตร ยังติดอยู่ คู่แรงใจ
ให้ก้าวไป ในสิ่ง ที่ต้องการ

เพื่อนจะทุกข์ เสียน้ำตา และร้องไห้
ความห่วงใย ทีมีนั้น ยังคอยสาน
ประกอบใจ ของเพื่อนนี้ ที่แหลกราญ
พาพ้นผ่าน ความทุกข์ช้ำ ที่ค้ำใจ

แม้เวลา เนิ่นนาน ผ่านจากนี้
แต่สิ่งดี จะยังอยู่ ไม่หวั่นไหว
ถึงเวลา จะผ่าน นานเท่าไร
แต่จิตใจ มีเพื่อน ตลอดมา


จะไม่ลืม เพื่อนคนนี้ ชั่วชีวิต
อยู่เป็นมิตร คอยดูแล และรักษา
ให้ความรัก คงอยู่ ตลอดมา
มิตรภาพ จะล้ำค่า ตลอดไป